Budynek galerii ustawiony przy samej wodzie, w miejscu, gdzie linia brzegowa spotyka się z parkiem. Niski, poziomy układ nie konkuruje z drzewami — pawilon czyta się jako element krajobrazu, a nie obiekt postawiony obok niego.
Przeszklony parter otwiera wnętrze na taflę zalewu i znosi granicę między wystawą a otoczeniem. Zwarta, jasna bryła nad nim daje ekspozycji ściany i kontrolowane światło, a jednocześnie porządkuje sylwetkę od strony wody.